nr. 79, 15-6-2026
Ongemak
Het was helaas weer tijd om naar de kapper te gaan. Ik ga altijd naar een vriendelijke, maar zwijgzame meneer. Hij knipt mijn haren zonder prietpraat over het weer, de vakantie en de tórenhoge benzineprijzen. Heerlijk.
Toen ik aan de beurt was, bleef de vorige klant dralen naast mijn stoel. De hoogbejaarde man moest zijn jas nog aandoen en zijn rollator rijklaar maken. Dat gaf hem ruim de tijd om de kapper bij te praten over zijn ziekenhuisopname, gewichtsverlies en prostaatproblemen. Ik zag geamuseerd dat de kapper de man keurig aanhoorde met zichtbaar non-verbaal ongemak.
Mijn kappersbezoek was daardoor veel leuker dan anders.
Ik herinnerde mij ineens de cliënt bij een van mijn vorige werkgevers. Ook hij had een talent om medische ongemakken breed te delen. Hij vond het nodig om zoveel mogelijk mensen te laten zien dat hij een -al dan niet al genezen- wond aan zijn been, zijn arm, zijn rug of waar dan ook had. De beste manier was om dat met welluidende stem in de kantine tijdens de lunch te doen.
Het fascineerde me telkens weer hoe verschillend collega's reageerden. Sommige collega’s wisselden wat woorden met hem en negeerden de wond. Anderen probeerden zo snel als mogelijk van hem af te komen. Grapjassen verwezen hem naar collega’s die waarschijnlijk onpasselijk werden van de wond. Weer andere collega’s reageerden op zowel de wond als op zijn verhaal.
Op die momenten genoot ik zo van het werken in de verstandelijk gehandicaptenzorg. Functies deden er niet toe, de manier van bejegening wel. Hoe verschillend de reacties ook waren, ze zorgden voor gedeelde momenten. Er werd meer gegrinnikt, meer gelachen en vooral meer met elkaar gesproken.
Terwijl de kapper zwijgend verder knipte, bedacht ik dat juist zulke ongemakkelijke momenten veel zeggen over de mensen om ons heen. Deze momenten laten zien hoe we omgaan met de kwetsbaarheid van anderen en met hun behoefte aan aandacht. Deze momenten brengen ons dichter bij elkaar dan alle keurige gesprekken over het weer.
