Hoop

Binnenkort zijn er verkiezingen voor de Tweede Kamer. Er komen vast weer veel debatten, waarin politici elkaar vliegen afvangen met snedige opmerkingen en vage beloften.
Deze week zag ik een aflevering van Een Buitengewoon Gesprek. Daarin werden drie politici geïnterviewd door mensen met een autismespectrumstoornis.
Het ging uitdrukkelijk niet over politiek, maar over persoonlijke drijfveren, wensen en ervaringen van de geïnterviewden. Over de mens achter de politicus.
Zowel de interviewers als de geïnterviewden waren aan het begin zichtbaar zenuwachtig. Een van de interviewers vond letterlijk en figuurlijk steun bij de Minnie Mouse-pop op zijn schoot.
De vragen gingen over van alles en nog wat. De kracht van liefde kwam voorbij, net als de besmettelijkheid van nabuurschap en dierbare herinneringen aan buiten spelen.
Het was mooi om een intens verdrietige politicus met veerkracht te zien. Een politicus die weer glunderde bij herinneringen aan illegaal fikkie stoken. Een politicus die helemaal straalde toen hij vertelde over zijn geaccepteerde huwelijksaanzoek.
De vragenstellers gingen meestal uit hun van eigen referentiekaders en ervaringen. Sommige vragen waren duidelijk trage vragen* - ze vroegen niet om een antwoord, maar om oprechte aandacht. Aandacht voor het verdriet om overleden oma’s, voor gevoelens van depressiviteit, voor ervaren ongemak door vooroordelen.
Aan het einde van het gesprek benoemden de politici hoe waardevol het is om echt naar elkaar te luisteren. Dat gekibbel een rode kaart verdient. Dat oneliners, vergeleken met een echt gesprek, maar weinig betekenen. En dat dansen met elkaar een boel helpt. Een echt gesprek geeft hoop.

Inhoudelijk sterke en respectvolle debatten in de komende weken geven wellicht inderdaad hoop. ‘Laat de hoop regeren’ **

*E. van Wijngaarden in: S. de Hosson. Slotcouplet, ervaringen van een longarts. Amsterdam/Antwerpen. De Arbeiderspers, 2018 (p.183).

** ►https://www.loesje.nl/posters/laat-de-hoop-regeren

► Terug naar Columns