Aanmeldzuil

Onlangs was er wat ophef in de media over het nut en ongerief van aanmeldzuilen in ziekenhuizen. Ze zouden, naast hun praktische waarde, erg onhandig zijn voor mensen met beperkingen. En voor mensen die de berichten op het scherm iets te letterlijk nemen: zij zouden teleurgesteld afdruipen wanneer de zuil meldt dat ze te laat zijn en hun afspraak dus niet doorgaat.
Een tijdje terug was ik lelijk gevallen en kon ik mijn arm nauwelijks gebruiken. De ochtend erna was mijn andere arm solidair en weigerde ook deels dienst. Daardoor kon ik mijn contactlenzen niet indoen. Met een sterkte van plus 9 was ik visueel erg beperkt. De geraadpleegde huisarts (ik moest er lopend naartoe) vermoedde een botbreuk en adviseerde me een röntgenfoto in het ziekenhuis te laten maken.
En daar stond ik voor de aanmeldzuil. Ik zag niet wat er op het scherm stond en vroeg een vrijwilliger om hulp. Ik legde uit dat ik het niet kon lezen omdat ik mijn lenzen niet in had. Hij hielp me keurig en zei bij stap twee: ‘Ziet u? U moet route 13 volgen.’ ‘Eh nee, ik zie het niet, want ik heb mijn lenzen niet in.’ Die boodschap ging verloren in zijn goedbedoelde empathie.
Normaliter interesseert het me weinig wat anderen van me denken (‘Twijfel nooit aan jezelf, dat doen anderen wel’), maar dit stak me. Mijn zelfstandigheid werd onterecht in twijfel getrokken. En echt waar: ik had mijn lenzen niet in.
Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Ik kon al gauw weer zelf mijn lenzen indoen, mijn spaakbeen bleek slechts een piepklein scheurtje te hebben.
Wel bedacht ik hoe goed het is om af en toe zelf forse beperkingen te ervaren.
Mijn advies: doe het niet op deze manier.
Wat blijft is het diepe besef hoe fijn het is om zelfstandig door het leven te kunnen gaan, ook bij een aanmeldzuil.

► Terug naar Columns